2005/Jan/12

และแล้วแรงบรรดาลใจของผมก็คลอดมาจนได้ซะที ^ ^
จั่วหัวเท่ห์ๆ ไปอย่างนั้นเองแหละ ไม่ได้จะมาเล่าเรื่องชีวิตของตัวเองหรอก
แต่หลังจากดูหนังจบ(แล้วชอบมากๆ)ทีไร มันมักจะมีปรากฏการณ์นี้ขึ้นทุกที (ว่าเข้านั่น)

เย็นนี้เลิกงานแล้วเซ็งๆ ไม่รู้จะไปไหน ที่ต้องรีบกลับที่พักเพราะต้องไปเอาผ้าที่ส่งซัก
ถ้าพลาดไปช้ากว่าทุ่มครึ่ง มีหวังพรุ่งนี้ต้องผสมเสื้อผ้าแบบกางเกงเมื่อวาน
เสื้อเมื่อวานซืนใส่ซ้ำไปไม่ให้คนจับได้ :-D
ที่จริงไม่ไปไหนเพราะเมื่อวานกร่อย เนื่องจากไปดูหนัง
The Forgotten ความทรงจำที่สาปสูญ
ดูจบแล้วก็อยากให้มันสาปสูญไปเหมือนชื่อเรื่องจริงๆ น่ะแหละ ฮ่วย...

วันนี้นึกขึ้นได้ว่ามีหนังที่เช่าจาก Tsutaya ค้างอยู่เป็นกอง รีบๆ กลับมาดูให้มันหมดๆ
ซะก่อนจะส่งคืนช้าแล้วจะโดนปรับอ่วม
DVD ที่ซื้อมาไว้ดูวันหลังได้ ติดไว้ก่อนละกัน

อืม..เหลืออยู่ 3 เรื่อง หลังจากเขวี้ยงทิ้งไป 2 เรื่อง (เช่ามาซะเต็มพิกัด)
เรื่องที่โชคดีได้ไปยมโลกก่อนใครก็ Half Past Dead เฮียสตีเว่น ซีกัล เฮ้อ..ห่วยสิ้นดี
หลับหูหลับตาเช่ามา กะจะมาแก้เครียด
เป็นเรื่องแรกที่ใช้ระบบดูแบบ Fwd ให้มันจบๆ แผ่น
เรื่องที่สอง เจ้าสาวผัดไทย ทนดูจนจบไม่ไหว ไว้วันหน้าดีกว่า

วันนี้หยิบขึ้นมาเลือกใหม่
Once Upon a Time in America อืม... ยาวไป ไว้พรุ่งนี้
Punch Druck Love ไม่อยากดู อดัมส์ แซนเลอร์ ไว้มะรืน
The Life of David Gale "แกะรอย ปมประหาร"
อลัน พาร์คเกอร์ กำกับ เควิน สเปซี่ ปะทะ เคท วินสเลต นี่ละ คนโปรดล้วนๆ

เข้าเรื่องซะทีนะ (แอบเล่าเรื่องตัวเองไปจนได้ :-P)
เริ่มเรื่องมาก็เห็นหญิงสาวคนนึงจอดรถที่ควันกำลังพุ่งโขมงออกมาจากฝากระโปรงหน้า
แล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งต่อไปอย่างรีบเร่ง เห็นท่าวิ่งกับต้นขาอวบๆ ในกางเกงยีนส์
(อย่างอื่นก็อวบ) ก็รู้โดยไม่ต้องเห็นหน้าว่าคือหนูเคท โอ้โห รู้ได้ไงเนี่ย
ขอปลื้มตัวเอง 1 นาที ...
ใช่จริงๆ ซะด้วย เห็นมั๊ยล่ะ


บิทซี่ย์(วินสเลต...ว่าแต่ชื่อนี้เนี่ยมัน...นะแต่ยังดีกว่า Gaylord Fockers
ของเบน สติลเลอร์ใน Meet the Parents/Meet the Fockers เยอะ)
นักข่าวสาวหัวเห็ดได้รับข้อเสนอให้ได้เข้าสัมภาษณ์เดวิด เกล(สเปซี่)
นักโทษข้อหาข่มขืนและฆ่าเพื่อนสาว คอนสแตนซ์(ลอร่า ลินนี่ย์ สวยไม่สร่างนับแต่ประกบ ริชาร์ด เกียร์ในPrimal Fear)
เขากำลังจะถูกประหารใน 4 วันข้างหน้า ทั้งที่ทั้งเดวิดและคอนสแตนซ์เป็นนักประท้วง
และต่อสู้ให้มีการยกเลิกโทษประหารชีวิตในรัฐเท็กซัสมาด้วยกัน
ในนามของกลุ่ม "เด็ธ วอทช์" ที่มีสมาชิกหลายคน และล้วนเป็นคนระดับปัญญาชน
รวมทั้งตัวเค้าเองที่เป็นอาจารย์วิชาปรัชญาในมหาวิทยาลัย


ซึ่งในการนี้บิทซี่ย์มีโอกาสคุยกับเดวิดวันละ 2 ชั่วโมง เป็นเวลา 3 วัน
3 วันที่เธอและคู่หูหนุ่มนักข่าวฝึกงานต้องเข้าไปพัวพันกับคดีและปริศนาของคดี
ผ่านปากคำของเดวิด ทำให้เธอลังเลว่าเดวิดอาจเป็นผู้บริสุทธิ์
ฟังดูก็เหมือนพลอตหนังนักข่าวกับนักโทษประหารหลายๆ เรื่องที่ผ่านตา
ที่หลายคนคงเดาได้ไม่ยาก


สเปชี่ดูสมจริงในบทนักโทษที่น่าเห็นใจแต่ดวงตาเต็มไปด้วยพลังและความมั่นใจ
กับชีวิตในการเป็นอาจารย์ที่มีลูกศิษย์สาว(และเป็นสมาชิกกลุ่ม)มาติดพัน
บทบาทผู้นำกลุ่มเด็ธ วอชท์ ที่ออกรายการทีวีปะทะคารมกับฝ่ายตรงข้ามอย่างได้อารมณ์
รวมทั้งชีวิตสมรสที่ย่ำแย่กับภรรยาที่ดูเหมือนจะแยกกันอยู่
แต่เค้ายังทุ่มเทความรักให้กับลูกชายอย่างเต็มเปี่ยม
รวมทั้งความสนิทสนมกับคอนสแตนซ์ ที่อ่อนโยนและดูห่วงใยเข้าอกเข้าใจ
ทำให้เราอดที่จะเอาใจช่วยในนางเอกของเราไม่ได้
ให้เธอแก้แกะรอยปริศนาให้กระจ่างโดยเร็ว


ผมชอบประเด็นของหนังที่ให้นักประท้วงยกเลิกการลงโทษประหารชีวิต
ต้องกลายมาเป็นนักโทษที่กำลังจะโดนประหารชีวิตเสียเอง
ทำให้เมื่อมองจากสายตาคนนอก
สิ่งที่คนกลุ่มนี้เรียกร้องก็เพื่อเมื่อถึงคราวตัวเองฆ่าใครแล้วจะได้ไม่ต้องรับโทษ เท่านั้นเอง


ยิ่งตอนท้าย ทำให้เห็นภาพของสังคมที่ยังรับรู้เรื่องราวเท่าที่สื่อมวลชนบอก
แล้วตัดสินคนๆ นั้นทั้งที่ไม่รู้จักและไม่ทราบข้อเท็จจริง
ทำให้ผมนึกถึงตัวเอง(และมั่นใจว่าหลายคนก็ต้องเป็น)ตอนนี้ที่อ่านข่าวผู้ร้ายฆ่าข่มขืนแล้ว
อยากให้ฆ่าไอ้ชั่วนั่นซะให้สาสม
ต้องกลับมาทบทวนว่าสิ่งที่เรารับรู้มามันถูกต้องตรงกับความเป็นจริงรึเปล่า


บทสรุปที่ทำได้ประทับใจ ทำให้ผมมานั่งคิดว่า ในโลกเราจริงๆ
คนที่ต้องสละชีวิต เพื่อให้บรรลุถึงอุดมการณ์อันแน่วแน่ และให้สังคมรู้ถึงจุดยืน
มีอยู่สักกี่คนกัน...
พวกเรายังจำคุณสืบ นาคะเสถียรกันได้อยู่รึเปล่าครับ...

Comment

Comment:

Tweet


ดีจ๊ะ คุณ สืบ นาคะเสถียร จำได้นะ และรู้ถึงเหตุการณ์ด้วยว่า เพราะเหตุใด แต่คงไม่ต้องบอกละเนอะ
ไปดูมาเหมือนกันนะ the forgotten อยากลืมเลย ตัวอย่างดีนะ แต่ดูจริง ๆ สมชื่เลย (เหงด้วยนะนี่) ^_^ <
#1 by yasashi (129.223.168.102) At 2005-01-28 11:25,